نکال شب که کند در قدح سیاهی مشک
در او شرار چراغ سحرگهان گیرد

در شمارة دهم از سال دهم مجلة یغما، دکتر احمدعلی رجایی نوشتة کوتاهی دربارة واژة «نکال» در این بیت آورده و کوشیده است معنای بیت را توضیح دهد.

رجایی، بر خلاف دو نظری که در یادداشت­های پیشین به آنها اشاره کردیم، قائل به تصحیف در واژة «نکال» نیست؛ بلکه همین صورت «نکال» را برمی­گزیند. او ابتدا با رجوع به واژه­نامه­ها و فرهنگهای لغت معنای «نکال» را چنین به دست آورده است: «عقوبت، تنبیه و سیاست و شکنجه و عداب و پاداش و سزای اعمال و کردار بد». سپس در یافتن معنای اصطلاح «مشک در قدح کردن» با توجه به معنایی که در غیاث­اللغات آمده، به نتیجه رسیده است که «مشک در شراب کردن کنایه از بیهوش کردن» است. کاربرد مجازی قدح به جای شراب – با علاقة محلیه – هم نیاز به توضیح ندارد.

با توجه به نکات گفته­شده، دکتر رجایی بیت را چنین معنی کرده است: «به [عنوان] کیفر شب که در قدح جهانیان سیاهی مشک [را] می­افکند و آنان را بیهوش و در خواب می­سازد، شرارة خورشید [سحرگاهی] در او می­گیرد.»

[رجایی بخارایی، احمدعلی؛ احتجاجات و سؤالات و توضیحات؛ یغما؛ سال دهم؛ شمارة دهم؛ 479]